انواع چتر پاراگلایدر

آشنایی با انواع چتر پاراگلایدر یکی از مباحث مهم آموزش پاراگلایدر است. شما به عنوان یک خلبان پاراگلایدر باید با انواع بال ها آشنایی داشته باشید و بدانید که کدام بال مناسب چه کارهایی است. البته به دلیل قیمت بالای چترهای پاراگلایدر خلبان ها معمولا در یک زمان بیشتر از یک چتر ندارند اما شما باید بتوانید متناسب با سطح مهارت ها و کارهایی که می خواهید انجام دهید چتر مناسب را انتخاب کنید.

چترهای پاراگلایدر مختلفی در بازار وجود دارند. انتخاب کردن چتر پاراگلایدر مثل انتخاب کردن چوب دستی جادویی است. یعنی هر کس چتر خودش را دارد. چتر پاراگلایدر که به آن بال گفته می شود در زمان های زیادی تنها دوست شما در آسمان خواهد بود؛ و همراه و همسفر شماست. پس باید به درستی آن را انتخاب کنید.

در این مقاله از ایران ری اکشن تصمیم داریم در راستای آموزش پاراگلایدر انواع چتر پاراگلایدر را بر اساس استانداردهای مختلف به شما معرفی کنیم. با ما همراه باشید.

کلاس بندی بال پاراگلایدر

خلبان های پاراگلایدر تعاریف متفاوتی نسبت به دسته بندی انواع بال ها دارند و دنبال کردن کورکورانه کلاس بندی اتحادیه اروپا، یعنی سیستم رتبه بندی EN می تواند پیچیدگی های خاص خودش را داشته باشد. به همین خاطر در زیر سعی می کنیم یک نوع کلاس بندی ساده تر از انواع چتر پاراگلایدر را در اختیار شما قرار دهیم:

پاراگلایدرهای مبتدی

بال های مبتدی طراحی شده اند تا برای همه خلبان های تازه کار و مبتدی پاراگلایدر مناسب باشند. این نوع بال ها هندلینگ یا کنترل بسیار خوب و آسانی دارند و عملکردشان نیز به شکل غافلگیرکننده ای عالی است. این چترها معمولا در رتبه A از سیستم رتبه بندی EN قرار می گیرند.

پاراگلایدرهای در حال پیشرفت

بال های در حال پیشرفت به عنوان اولین ارتقای شما طراحی شده اند. این بال ها مخصوص هنرجویانی هستند که می خواهند گواهینامه دوره مستقل خود را بگیرند و به تنهایی بتوانند پروازهای تفریحی تک نفره انجام دهند.

نکته : پروازهای تفریحی دو نفره یا تندم که طی آن ها به عنوان مسافر پاراگلایدر سواری می کنید نیازی به آموزش و گواهینامه از طرف شما ندارند.

بال های رتبه “در حال پیشرفت” به راحتی ستاپ می شوند و می توانید به خوبی با آن ها تمرین کنید. پرواز کردن با این نوع بال ها آسان و مطمئن است و تدابیر امنیتی بسیار زیادی در ساختار آن ها اندیشیده شده است. تدابیری که طبیعتا محدودیت هایی را برای چتر ایجاد کرده ایند. این نوع بال پاراگلایدر را می توان در رتبه B از سیستم رتبه بندی EN قرار داد.

پاراگلایدرهای XC

بال های XC روی هندلینگ (کنترل) و امنیت پرواز تمرکز می کنند. این بال ها معمولا در رده B سیستم رتبه بندی EN قرار می گیرند اما در واقع درجه بالای B هستند. چرخیدن با این بال ها تیزتر صورت می گیرد و برای کنترل کردن آن ها به مهارت های پرواز اکتیو نیاز خواهید داشت.

بازیابی سقوط در این چترها به انرژی کمتری نیاز دارد و کنترل کردن آن‌ ها حالت ورزشی تر و حرفه ای تری دارد. این چتر ها هرگز برای افراد مبتدی و خلبان های تازه کار مناسب نیستند.

انواع چتر پاراگلایدر

انواع چتر پاراگلایدر

پاراگلایدرهای ورزشی

پاراگلایدرهای ورزشی آزادی عمل زیادی دارند. برای خیلی از خلبان های پاراگلایدر این آزادی عمل مهمترین ویژگی یک بال است. این نوع بال های ورزشی دارای طراحی دقیقی هستند که باعث می شود کنترل آن ها در هنگام ترمالگیری (بالا رفتن در جریان های هوای گرم) بسیار ایده آل باشد.

این مدل ورزشی از انواع چتر پاراگلایدر در برابر توربولانس ها مقاوم است و با نصف بار چترهای دیگر پاراگلایدر به زیبایی در آسمان پرواز می کند. پاراگلایدرهای ورزشی معمولا در رده C از رتبه بندی EN قرار می گیرند اما می توان آن ها را در رتبه Bs نیز قرار داد.

پاراگلایدرهای مسافتی

پاراگلایدرهای مسافتی بیشتر روی مسابقات XC (پروازهای کراس کانتری)  متمرکز هستند. این نوع بال ها می توانند مدت زمان پروازهای طولانی را با حفظ سرعت، تا سقف حداکثر افزایش دهند. این نوع از چترهای پاراگلایدر فقط مخصوص خلبان های حرفه ای در سطح پیشرفته هستند. نسبت ابعاد این بال ها بسیار بالاست و بارگیری آن ها نیز در سطح بالایی قرار دارد. به همین خاطر تیک آف کردن با این نوع چترها چالش برانگیز بوده و به مهارت زیادی نیاز دارد.

نوک بال های مسافتی صاف است که باعث می شود خلبان ها در هنگام سقوط های پروازی با مشکلات و خطرات زیادی روبرو شوند. پرواز با این نوع بال ها به توجه دائمی نیاز دارد و همیشه باید با تکنیک های پرواز اکتیو با هوشمندی کنترل شوند. معمولا این چترها را در رده D از سیستم رتبه بندی EN قرار می دهند اما می توان آن ها را درجات بالاتر رده C هم قرار داد.

پاراگلایدرهای مسابقه ای (CCC)

پاراگلایدرهای مسابقه ای بال هایی هستند که وقتی می خواهید در یک مسابقه بین المللی شرکت کنید آن ها را می خرید. بال های جدید CCC و بال های قدیمی تر رده Ds (در سیستم رتبه بندی EN) مانند چتر Icepeak 6 در این دسته قرار می گیرند.

زیر گروه های انواع چتر پاراگلایدر

در هر کلاس بندی پاراگلایدر چند لایه سطح بندی دیگر هم وجود دارد. در این میان بال های منحصر به فردی هم وجود دارند که مناسب برخی از خلبان ها و برخی از محیط ها نیستند. به همین خاطر بهتر است قبل از خرید بال پاراگلایدر با یک مربی یا خلبان حرفه ای حتما مشورت کنید.

جدول ویژگی های انواع بال پاراگلایدر

در بالا به توضیح هر کدام از انواع چتر پاراگلایدر پرداختیم. در زیر به صورت خلاصه و در قالب یک جدول به شرح ویژگی های هرکدام از آن‌ ها در شرایطی که یک خلبان 90 کیلویی روی آن سوار شده باشد می پردازیم:

کلاس بندی پاراگلایدر مبتدی پاراگلایدر در حال پیشرفت پاراگلایدر XC پاراگلایدر ورزشی پاراگلایدر مسافتی پاراگلایدر مسابقه ای
مثال Supair EONA Skywalk Tequila 4 Advance Iota Niviuk Artik 4 Gin GTO 2 Ozone Enzo 2
گستره وزنی 80-105 kg 70-95 kg 75-100 kg 75-95 kg 80-95 kg 85-95 kg
ناحیه صاف (flat area ) 26.5 m² 25.5 m² 26.0 m² 24.5 m² 22.9 m² 20.3 m²
نسبت ابعاد 4.8 5.2 5.5 6.1 7.0 7.6
طول وتر فرضی 8.9 m 9.1 m 9.2 m 9.7 m 10.2 m 9.7 m
طول لاین ها 6.5 m 6.75 m 7.5 m 7.5 m 7.5 m 7.7 m
تعداد سلول ها 41 45 59 63 65 101

 

کلاس بندی انواع چتر پاراگلایدر بر اساس استاندارد اتحادیه اروپا

سیستم های استاندار مختلفی برای کلاس بندی چترهای پاراگلایدر وجود دارند. جدای از نمونه بالا می توان به کلاس بندی انواع چترهای پاراگلایدر بر اساس استاندارد DHV آلمان یا LTF هم اشاره کرد. اما رایج ترین استاندارد هانی برای دسته بندی انواع چترهای پاراگلایدر سیستم رتبه بندی EN یا اتحادیه اروپاست.

در زیر به انواع کلاس بندی EN اشاره می کنیم.

انواع چتر پاراگلایدر

انواع چتر پاراگلایدر

پاراگلایدرهای رده EN –A

پاراگلایدرهای رده EN-A برای همه خلبان ها در هر سطحی طراحی شده اند. این بال های استاندارد امن ترین و توصیه شده ترین گزینه برای خلبان های مبتدی و خلبان هایی است که به صورت تفریحی پرواز می کنند. بال های رده A دارای بالاترین رتبه از امنیت پرواز هستند و به سادگی در مقابل جریان های ترمال واکنش نشان نمی دهند و تعادل آن ها بر هم نمی خورد.

این نوع بال ها اصولا برای خلبان های تازه کار طراحی شده اند اما استفاده طولانی مدت از این بال ها هیچ خجالتی برای هیچ خلبانی ندارد. در واقع خیلی از خلبان های حرفه ای هنوز هم برای پروازهای تفریحی از این نوع بال ها استفاده می کنند!

اگر در سال فقط چند بار پاراگلایدرسواری می کنید، بال های EN-A بیشترین ارزش را برای شما خواهند داشت و موجب می شوند تا در طول پرواز احساس امنیت بیشتری داشته باشید. شما می توانید با همین بال های ساده به یک سرعت مناسب برسید و از تجربه پاراگلایدر سواری خود نهایت لذت را ببرید.

پاراگلایدرهای رده EN –B

پاراگلایدرهای استاندارد رده EN-B در واقع نوع ارتقا یافته از پاراگلایدرهای سطح مبتدی هستند. با استفاده از این بال ها می توانید به سرعت های اندکی بالاتر دست پیدا کنید اما همچنان کنترل چتر و حفظ ثبات آن در هنگام پرواز آسان خواهد بود.

برخی از بال های این رده شامل بال های XC هم می شوند که چرخش با آن ها سریع‌تر است. البته تعدادی از بال های مانور پذیر ورزشی که مناسب ترمالگیری هستند را نیز می توان در این رده قرار داد.

بعضی از خلبان های مبتدی هستند که تصمیم می گیرند از همان ابتدا یک بال رده B خریداری کنند تا در آینده مجبور به ارتقای آن نباشند. اما توصیه ما این است که خلبان های مبتدی کار خود را با بال های رده A شروع کنند.

البته در کلاس های آموزش پاراگلایدر ایران ری اکشن در دوره مبتدی، نیازی به خرید چتر نیست و خود مجموعه تمامی تجهیزات مناسب را در اختیار شما قرار می دهد. بنابراین شما می توانید از دوره مستقل که خودتان باید چتر خریداری کنید مستقیما سراغ چترهای رده B بروید.

افرادی که کمتر از 50 ساعت در سال پاراگلایدر سواری می کنند بهتر است به استفاده از بال های رده A ادامه دهند. اما اگر تایم پروازی شما در سال بیشتر از این است و در شرایط و محیط های مختلف پروازهای تفریحی انجام می دهید بهتر است سراغ بال های رده B بروید.

پاراگلایدرهای رده EN –C

پاراگلایدرهای رده En-C در واقع نوع ارتقا یافته پاراگلایدرهای رده B هستند. این کلاس از انواع چترهای پاراگلایدر مخصوص هنرجویان دوره متوسطه طراحی شده اند و قابلیت چرخش های تیزتر و پرواز با سرعت های بیشتر در شرایط مختلف جوی را دارند.

برای پرواز کردن با پاراگلایدرهای رده En-C به مهارت های بازیابی و داینامیک زیادی نیاز خواهید داشت. به همین خاطر این نوع بال ها چندان مناسب خلبان های تازه کار و کم تجربه نیستند. خلبان هایی که از این نوع چترهای استفاده می کنند باید در هفته حداقل 10 ساعت پرواز داشته باشند تا بتوانند مهارت ها و آمادگی خود را حفظ کنند.

بال های XC و بال های ورزشی که مانورپذیری و کنترل بسیار خوبی دارند در این دسته قرار می گیرند. همچنین بعضی از پاراگلایدرهای مسافتی را نیز می توان در رده En-C قرار داد.

پاراگلایدرهای رده EN –D

پاراگلایدرهای رده EN-D بالاترین کلاس از بال های پاراگلایدر محسوب می شوند. تنها خلبان هایی که سال ها تجربه پرواز در مسابقات را داشته اند می توانند از این بال ها استفاده کنند. این چترها بسیار سریع هستند و می توانند پروازهای طولانی و نرم را به خوبی برای شما انجام دهند.

هرچند حساسیت آن ها در واکنش به محیط بسیار بالاست و در توربولانس ها و شرایط ناپایداری به کنترل زیادی نیاز دارند. برای پرواز با این نوع چترها باید مهارت های پرواز اکتیو را به خوبی یاد گرفته باشید.

خلبان هایی که مایلند از بال های رده EN-D استفاده کنند باید در سال حداقل 200 ساعت پرواز در شرایط سخت داشته باشند.

انواع چتر پاراگلایدر

انواع چتر پاراگلایدر

تفاوت انواع چترهای پاراگلایدر

در بالا به انواع سیستم های کلاس بندی انواع بال های پاراگلایدر اشاره کردیم. اما دقیقا چه پارامترهایی هستند که آن ها را از یکدیگر متفاوت می کنند؟

نسبت ابعاد

نسبت ابعاد بال پاراگلایدر از تقسیم مساحت پاراگلایدر بر محیط آن به دست می آید. هر چقدر نسبت ابعاد پاراگلایدر بیشتر باشد، سرعت آن نیز بالاتر است. هرچند این به آن است که مانورپذیری پاراگلایدر کاهش پیدا می کند.

بیشتر خلبان های سطح پیشرفته با کنترل کردن چترهای سریع که نسبت ابعاد آن ها بین 6 تا 7 است راحت تر هستند. هرچند خلبان های مبتدی بهتر است سراغ چترهایی بروند که نسبت ابعاد آن ها کمتر از 6 است.

طول وتر

وقتی می خواهید چتر پاراگلایدر خریداری کنید باید توجه داشته باشید که طول وتر یا طول فرضی چتر پاراگلایدر با گستره واقعی خود بال تفاوت دارد. گستره فرضی یا طول ورت در واقع طول یک خط فرضی است که در حالت باد شده بین دو سر بال کشیده می شود. طول این وتر فرضی توانایی مانور پذیری بال را مشخص می کند.

گستره واقعی بال به اندازه چتر در حالتی که روی زمین پهن شده اشاره دارد.

سلول های بال

بال های پاراگلایدر از دو لایه رویی و زیرین تشکیل شده اند. این دو لایه با استفاده از دوخت های محکمی در خطوط موازی به یکدیگر متصل شده اند. این دوخت ها سطح بال را به چندین سلول موازی لوله ای شکل تقسیم می کنند.

هرچقدر تعداد سلول های بال بیشتر باشند ثبات و عملکرد عمومی آن بهتر است. همچنین تولید بال هایی که سلول های بیشتر دارند گرانتر است و به همین خاطر قیمت بالاتری هم دارند.

برخی از بال های پاراگلایدر درجه یک چند سلول پارچه ای قطری هم علاوه بر سلول های معمولی خود دارند. سلول های قطری باعث می شوند عملکرد و ثبات پروازی چتر بهتر شود. هرچند این نوع بال ها مناسب خلبان های تازه کار نیستند.

طول لاین پاراگلایدر

لاین ها در واقع نخ ها و طناب های نگهدارنده ای هستند که چتر را به صندلی (هارنس) متصل می کنند.

طول لاین ها تأثیر زیادی روی انحنای خم بال دارد. هرچند لاین های پاراگلایدر طولانی تر باشند وزن خلبان متوازن تر روی بال پخش می شود. این به معنای آن است که لاین های طولانی تر راحتی و ثبات پروازی بیشتری نسبت به لاین های کوتاه تر دارند. هرچند لاین های کوتاه برای افزایش سرعت پرواز و قدرت مانور ها مناسب تر هستند.

سوالات متداول

هزینه خرید چتر پاراگلایدر چقدر است؟

بسته به نوع چتر مورد نظر قیمت انواع چترهای پاراگلایدر با یکدیگر متفاوت است. اما به صورت میانگین قیمت انواع مختلف بال های بین 2500 تا 3500 دلار است.

آیا در ایران تمام سطح پاراگلایدر آموزش داده می شوند؟

بله، ایران ری اکشن تمامی دوره های آموزش پاراگلایدر از مبتدی تا پیشرفته را برگزار می کند.

آیا برای پاراگلایدر سواری به گواهینامه احتیاج دارم؟

بله در ایران برای پاراگلایدر سواری باید مجوز رسمی داشته باشید و برای گرفتن مجوز به گواهینامه احتیاج خواهید داشت. همچنین برای شرکت در دوره های آموزشی بالاتر به گواهینامه دوره قبل نیاز دارید.

انواع چتر پاراگلایدر

انواع چتر پاراگلایدر

نتیجه گیری

چترهای پاراگلایدر انواع مختلفی دارند. هر کدام از این چترها دارای ویژگی های متفاوتی بوده و مخصوص پروازهای خاصی طراحی شده اند. معمولا خلبان پاراگلایدر بر اساس سطح مهارت های خود انواع چتر پاراگلایدر را انتخاب می کنند. چترهای رده پایین تر مناسب دوره های مبتدی و چترهای حرفه ای تر مخصوص دوره های پیشرفت هستند.